Ik dacht dat ik een hopeloos geval was, …

Ik had alles geprobeerd maar het lukte me niet om bij het halen van vaccinaties weg te kijken van de naald. En wanneer ik keek naar de naald, kon ik niet stilzitten zodra de naald richting mij kwam. Op een dag lukte het me niet meer om een prik te halen, ik durfde het niet, ik was te bang, te nerveus. Vanaf dat moment wist ik dat het niet langer zo kon. Ik vond het erg spannend om naar een prikpoli te gaan, maar na de eerste afspraak, waar helemaal niks met een naald werd gedaan, voelde ik me al iets beter. Verder waren de afspraken heel duidelijk en op een rustig tempo en tijdens mijn afspraken bij de prikpoli was het erg fijn dat ik de controle over alles had. Ik kon zelf bepalen hoeveel lachgas ik wou nemen voordat ik geprikt werd, ik kon aangeven of ik wou dat Henk ging aftellen voor hij me prikte/moest wachten op een seintje van mij voordat hij me prikte/zonder signaal moest gaan prikken. Tussen de één na laatste en de laatste afspraak in heb ik thuis met mijn moeder met een satéprikker geoefend, en dat heeft heel erg geholpen want ik was erg bang voor de laatste afspraak waar ik zonder lachgas geprikt zou worden. Die laatste afspraak is beter gegaan dan ik me had kunnen voorstellen, want het is me in één keer gelukt om helemaal op eigen kracht geprikt te worden. Uiteindelijk heb ik bij de prikpoli geleerd hoe ik helemaal zelf met behulp van ademhalingsoefeningen mijn rust kan behouden en mijn ogen durf dicht te doen bij een prik. Een paar maanden geleden voelde dit nog als een droom, zo eentje die nooit realiteit zou kunnen worden. Maar met behulp van Henk heb ik mijn ergste angst kunnen overwinnen. Ik dacht dat ik een hopeloos geval was en bij mij is het gelukt, dus als je dit leest en aan het twijfelen bent, ga ervoor, het helpt echt!!!