Geschiedenis
In 1777 ontdekte Joseph Priestly distikstofmonoxide (N2O) en in 1799 werd door de Engelse chemicus Sir Humprey Davy de pijnstillende werking van dit gas beschreven. Hij stelde dat dit gas wel eens van nut zou kunnen zijn bij chirurgische ingrepen. Met zijn vinding werd jaren lang medisch niets gedaan. Wel werd het gas tientallen jaren gebruikt door kermisexploitanten die het gas gebruikten om bezoekers tegen betaling een vrolijk moment te bezorgen. Vanwege het vrolijk makende effect werd het gas toen al snel omgedoopt tot lachgas.

In het jaar 1844 ontdekte de Amerikaanse tandarts Horace Wells tijdens zo'n kermisbezoek dat een van de gebruikers van het gas viel en daarbij bleek hem toen dat dit gas een sterke pijnstillende werking had. Hij paste het vervolgens toe bij het pijnloos trekken van een kies en de medische toepassing van lachgas werd een feit. De medische -en tandheelkundige toepassingen namen daarna een grote vlucht. Lachgas wordt in de moderne anesthesie nog altijd gebruikt, in combinatie met zuivere zuurstof.

In Amerika, Engeland en Scandinavische landen wordt lachgas -op verzoek- vaak toegepast bij kleine ingrepen. In Nederland wordt lachgas op beperkte schaal toegepast als pijnstilling bij bevallingen en als verdoving door sommige speciale "angsttandartsen".